قریه اَنرَوَک

انروک قریه‌ای است کوهستانی در منتهی‌الیه شمال غربی ولسوالی بلخاب علیا (بالا).این قریه از سمت شرق با لوخیستان، از سمت غرب با دَرُونجَه و مازُخزار، از سمت شمال با کوه‌های مرتفع و از سمت جنوب با قایمان و قریه زوک محاط است. انروک به سه قسمت عمده تقسیم می‌شود: 1. انروک که خود به دو بخش تقسیم می‌شود، جوی بالا یک بخش از انروک است که حدود 60 خانوار در آن زندگی می‌کنند. جوی پایین بخش دیگری از انروک است که حدود 47 خانوار در آن زندگی می‌کنند. 2. جوی نو یا آب بالا بخش دیگری از قریه انروک است که حدود 43 خانوار جمعیت دارد. 3. لوخیستان قسمت دیگری از انروک و منطقه سیّد‌نشین آن است. فعلاً حدود 5 خانوار در لوخیستان زندگی می‌کنند. لوخیستان بخشی از جوی بالای انروک به حساب می‌آید. وجه تسمیه انروک مشخص نیست.

سابقه تاریخی این منطقه مشخص نیست اما یافته‌ها و آثار به دست آمده در منطقه نشان می‌دهد که در گذشته‌های دور، منطقه انروک مسکونی و یا محل تردّد گروه‌های انسانی بوده است. اما از تاریخ و چگونگی سکونت مردم در آن منطقه اطلاع دقیقی وجود ندارد. وجود درختان پراکنده کوهی، مراتع و آب کافی می‌تواند نشانه وجود زندگی و سکونت‌های غیردایم در گذشته نه چندان دور در انروک باشد. به علت قرار گرفتن انروک، در ارتفاع، شاید از گذشته‌های دور، سکونت انسان در این منطقه فصلی بوده است. خصوصاً از آنجا که انروک در سربند قریه زوک قرار دارد، این منطقه همیشه ایلاق مردم زوک به حساب می‌آمده است و در تابستان بخشی از اهالی قریه زوک، به زمین‌های خود در اطراف قریه انروک کوچ می‌کردند. تاریخ سکونت مردمان فعلی قریه به حدود 80 سال قبل بر می‌گردد. اهالی فعلی از ولسوالی جاغوری ولایت غزنی به انروک مهاجرت کرده‌اند. همچنین این منطقه مسیر رفت و آمد مردم از بلخاب به سمت کچن، آلر و آب‌کلان است. در طول تاریخ رفت و آمد از این مسیر و از راه مشهور به «آفتاب گردش» یا «هفتاد گردش» که در پشته انروک واقع است، جریان داشته است. افرادی چون چنگیز مغول از همین راه وارد بلخاب شده‌اند.

ادامه مطلب در کتاب بلخاب ج 1 ص 338